Wyjście Ewakuacyjne

Zbliżają się 3 urodziny Miłka. Chciałabym Wam opisać czas, przez który przechodzę. Jak to przechodzę i czy coś szczególnego w tym czasie się zmieniło. Chciałabym by każda matka po śmierci swojego dzieciątka to przeczytała i wyciągnęła wnioski, a może nawet znalazła w tym tekście promyk nadziei dla siebie. W szczególności matki, które są na początku tejże drogi.. Nie – dziecięcy pokój jest już od trzech lat pusty. Wypełniony za to po brzegi nieobecnością, niespełnieniem, tęsknotą. Mieści jeszcze w sobie smutek, żal, rozczarowanie, beznadzieję, bunt, zmęczenie, lęk, że już na zawsze zostanie pusty. A jednak, gdy przychodzi „lipcowe przesilenie”, to tam właśnie szukam schronienia. I szukam we wspomnieniach okruszków dobrych, pięknych żeby nabrać sił i odwagi, żeby jeszcze raz świadomie, w pełni zanurzyć się w ten czas. I tak składam te kawałki siebie z powrotem, a każde „lipcowe przesilenie” przynosi kolejny odzyskany kawałek. Przynosi też dużo ciągle tak żywego, świeżego jakby z...

Witam po mega, mega długiej przerwie. Postanowiłam poruszyć temat, z którym bardzo często mamy problem. Odnosząc się do dzisiejszego tytułu, przeniosę Was w swoją historię, byście mogły zrozumieć i spojrzeć na temat z zupełnie innej strony. Pamiętam czas, kiedy po śmierci Miłosza dostaliśmy od znajomych zaproszenie na wesele. Było to mniej więcej ponad 3 miesiące po pogrzebie. Oczywiście moja pierwsza myśl była taka, że nawet nie ma takiej możliwości. Ze wstydu się schowam na myśl, że po takiej tragedii pójdę na takie wielkie widowisko. A przecież nikt nie mówił, że mam tańcować do białego rana. I tu pytanie czego obawiałam się bardziej. Czy tych oczu kierujących się na mnie i mojego męża pełne współczucia. Czy to, że mnie zmieszają z błotem przez to, że bez większych wyrzutów przyszłam się “pobawic” A może jednak tego, że nie wytrzymam widoku biegających dzieci? Pytań i wątpliwości było mnóstwo. Jednakże po namysłach padła decyzja. Jak nie pójdziesz to się nie przekonasz! Byliśmy...